Jedną z istotnych form aktywności BGK były podejmowane na zlecenie rządu działania, mające na celu finansową ochronę, sanację oraz modernizację przedsiębiorstw, ważnych z punktu widzenia gospodarczych i militarnych interesów państwa. Kampania ta doprowadziła do uformowania się tzw. koncernu BGK. Podstawą prawną zaangażowania BGK był artykuł 11 rozporządzenia z 30 maja 1924 r. stanowiący, iż „Bank ma prawo zakładać, prowadzić, względnie pośredniczyć w zakładaniu przedsiębiorstw, o ile są one własnością Państwa, związków samorządowych (…), względnie takich przedsiębiorstw prywatnych, których założenie lub udział w nich zostanie uznany za potrzebny przez Ministra Skarbu w porozumieniu z właściwymi ministrami”.

Budowa związków kapitałowych między BGK a sektorem przemysłowym rozpoczęła się już w 1925 r., kiedy w warunkach kryzysu (po stabilizacji walutowej 1924 r.), Bank udzielił pomocy finansowej spółkom akcyjnym ważnym dla gospodarki. BGK udzielił kredytów i gwarancji kredytowych dla zakładów mechanicznych „Ursus” (dotyczyły one kredytów na dostawy zagranicznych urządzeń, a kredyty – inwestycji powiększających zdolności produkcyjne firmy). Kapitał akcyjny „Ursusa” w 99 proc. należał do Skarbu Państwa.

Drugą dziedziną, w którą BGK zaczął angażować się w tym okresie, był przemysł chemiczny. Z powodu problemów z utrzymaniem płynności ważnych dla obronności państwa przedsiębiorstw, BGK podejmował działania, chroniące przedsiębiorstwa przed niewypłacalnością, bądź pozwalające na podejmowanie nowych inwestycji. Bank udzielił więc kredytów i przejął zagraniczne zobowiązania spółek „Azot” z Jaworzna, spółki Przemysł Chemiczny w Polsce „Boruta” ze Zgierza, a także pakiety akcji spółki „Azot” SA . Do koncernu (w różnym stopniu) dołączyły także: Towarzystwo Eksploatacji Soli Potasowych SA (TESP SA), Stowarzyszenie Mechaników Polskich z Ameryki SA, Zakłady Chemiczne „Grodzisk” SA (prawie 45proc. akcji) oraz inne zakłady, w których BGK miał mniejszościowe pakiety akcji.

W 1929 r. przedsiębiorstwa należące do koncernu podzielono na dwa zestawy.

Do grupy A zaliczono spółki o specjalnym znaczeniu dla obronności kraju:

  • Towarzystwo Starachowickich Zakładów Górniczych SA.,
  • Stowarzyszenie Mechaników Polskich z Ameryki SA,
  • Fabrykę Obrabiarek „Pionier”,
  • Zakłady Mechaniczne „Ursus” SA,
  • Przemysł Chemiczny „Boruta” SA,
  • Zakłady Chemiczne „Grodzisk” SA,
  • Azot SA, „Jarot”,
  • Polskie Towarzystwo Akumulatorowe SA,
  • Fabrykę Śmigieł W. Szomański i Ska.

W grupie B znalazły się przedsiębiorstwa ważne ze względów gospodarczych:

  • TESP SA,
  • Bank Śląski SA,
  • British and Polish Trade Bank,
  • Bank von Danzig,
  • Danziger Tabak Monopol,
  • Stocznia Gdańska,
  • Spółka Mieszkaniowa dla Miast,
  • Krajowe Towarzystwo Melioracyjne SA,
  • Powszechne Domy Składowe SA,
  • Zjednoczenie Rybaków Morskich w Gdyni,
  • Eksport Przemysłu Obronnego „Sepewe”.

Niektóre firmy z koncernu BGK miały związek z zaangażowaniem w różnych przedsięwzięciach w budowanej od podstaw Gdyni. W roku 1927 r. BGK przystąpił do Polskiego Zjednoczenia Rybaków Morskich (objął udziały o wartości 10 tys. zł), mającego działać na rzecz samodzielności gospodarczej rybaków oraz rozwoju produkcji przetworów rybnych. BGK pozostał udziałowcem spółdzielni do 1937 r.

W 1934 r. BGK partycypował w założeniu w Gdyni Domu Składowego, w którym importerzy składować mieli bawełnę i pod zastaw wystawianych przez BGK warrantów, ubiegać się o kredyty w innych bankach. Podobny dom składowy BGK posiadał we Lwowie.

W 1936 r. wymienione wyżej przedsiębiorstwa koncernowe BGK zatrudniały 9.798 robotników, co stanowiło 1,5% ogółu zatrudnionych w kraju. W latach 1937-1938 zatrudnienie wzrosło do nieco ponad 14 tys. pracowników.

BGK odgrywał istotną rolę w organizacji polskich podmiotów działających na terenie W. M. Gdańska, reprezentując interesy państwa polskiego. The British and Polish Trade Bank AG powstał w 1926 r. jako spółka polsko-brytyjska, współtworzył ją Anglo-International Bank i BGK. BPTB był de facto filią BGK – jego głównym zadaniem była obsługa i pośrednictwo w polskim handlu z Wielką Brytanią.

W grudniu 1930 r. rozporządzeniem Prezydenta RP zniesiono artykuł 11 rozporządzenia z 30 maja 1924 r., który określał działalność „założycielską” BGK, a w czerwcu 1931 r. Komitet Ekonomiczny Ministrów podjął uchwałę o ograniczeniu udziałów państwa i instytucji z nim związanych w przedsiębiorstwach o mieszanej strukturze własności. Odtąd decyzje BGK, skutkujące podniesieniem zaangażowania kapitałowego, wymagały zgody KEM. Do uchwały dołączono listę 19 przedsiębiorstw, w których BGK miał zlikwidować swoje udziały. W 1931 r. Z koncernu wyodrębniono pięć spółek szczególnie ważnych ze względów militarnych i gospodarczych, stanowiących tzw. twarde jądro koncernu. Były to: TSZG, TESP SA, Przemysł Chemiczny „Boruta” SA, Zakłady Chemiczne „Grodzisk” SA i Stowarzyszenie Mechaników Polskich z Ameryki.

BGK w „zastępstwie” Skarbu Państwa objął większościowe udziały w Zjednoczonych Zakładach Przemysłowych Karola Scheiblera i Ludwika Grohmana SA w Łodzi, by uchronić tę ważną firmę przed upadłością. Partycypował w akcji sanacyjnej Huty „Pokój” oraz Wspólnoty Interesów Górniczo-Hutniczych, które były wielkimi koncernami zrzeszającymi kopalnie, huty i zakłady metalurgiczne Górnego Śląska. Do 1934 r. administrował kapitałem Skarbu Państwa w Banku Śląskim w Katowicach.

Lata 30. XX wieku przyniosły wyraźne zmniejszenie zaangażowania BGK –  zarówno pożyczkowego jak i związanego z gromadzeniem pakietów akcji. O ile w latach 20. XX wieku koncern BGK obejmował bardzo różne firmy pod względem profilu działalności, wielkości czy znaczenia gospodarczego, to w latach 30. XX wieku pozostały w nim duże podmioty, które uznano za ważne ze względów militarno-gospodarczych oraz politycznych. W tym ostatnim przypadku chodziło o podmioty działające na terenie W. M. Gdańska. 

Inną formą zabezpieczania strategicznych interesów państwa było obejmowanie przez BGK udziałów w przedsiębiorstwach. Począwszy od 1936 r. BGK włączony został w realizację planów inwestycyjnych państwa (Centralny Okręg Przemysłowy).