lata 1924-1949

Jan Kanty Steczkowski

Prezes banku od 21 maja 1924 do 1 lipca 1927

Pierwszy prezes Banku Gospodarstwa Krajowego, minister skarbu i premier rządu. Urodził się w 1862 r. w Dąbrowie Tarnowskiej. Syn radcy cesarskiego Konstantego oraz Marianny z Olszewskich. Studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim i w Wiedniu. Uzyskał doktorat prawa na UJ. Przez pierwsze 15 lat po studiach poświęcił się głównie karierze adwokackiej.

Zasiadał na ważnych stanowiskach w wielu związkach, spółkach i towarzystwach związanych z gospodarką.

W 1889 roku był dyrektorem Galicyjskiej Kasy Oszczędności i z jego inicjatywy utworzono Związek Kas Oszczędnościowych Galicji. W 1906 objął stanowisko dyrektora lwowskiej filii Uprzywilejowanego Austriackiego Zakładu Kredytowego dla Handlu i Przemysłu, a jednocześnie zasiadał w radzie nadzorczej Banku Melioracyjnego we Lwowie, a także w radzie nadzorczej Galicyjskiego Banku Przemysłowego.

Dwa lata później wszedł do rady nadzorczej Banku Galicyjskiego dla Przemysłu i Handlu w Krakowie. Od 1913 r. był we Lwowie dyrektorem Banku Krajowego, a w latach 1915-1920 był dyrektorem naczelnym Galicyjskiego Wojennego Zakładu Kredytowego.

W 1918 r. zostaje ministrem skarbu w rządzie Jana Kucharzewskiego. Ostatecznie objął funkcję premiera i ministra skarbu.

Od 1920 r. był delegatem Ministerstwa Skarbu do kierownictwa Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej. Trzy miesiące później, w okresie wyraźnego pogorszenia sytuacji finansowej państwa, ponownie objął tekę ministra skarbu w pierwszym gabinecie Wincentego Witosa. Gdy pomysły Steczkowskiego na wyjście z kryzysu nie powiodły się, podał się do dymisji, a wkrótce potem upadł cały jego gabinet. Po porażce w wyborach w listopadzie 1922 roku, Steczkowski zrezygnował z kariery politycznej i poświęcił się całkowicie bankowości.

W latach 1922-1924 był prezesem Polskiego Banku Krajowego, a Grabski powierzył mu stanowisko naczelnego dyrektora Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej. W styczniu 1924 roku Steczkowski wszedł w skład Komitetu Organizacyjnego Banku Polskiego. Pod koniec kwietnia, odszedł ze stanowiska dyrektora Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej. Dnia 22 maja został mianowany na okres pięciu lat prezesem powstającego Banku Gospodarstwa Krajowego. Równolegle, był prezesem jego ekspozytury w Gdańsku. W kwietniu 1927 roku zrezygnował z prezesury BGK, prawdopodobnie z powodów zdrowotnych.

 

Zmarł w 1929 w Krakowie. Swój majątek zapisał w testamencie Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie z przeznaczeniem na stypendia dla ekonomistów.


Gen. Roman Górecki

Prezes banku od 1 lipca 1927 do października 1935 i od 26 maja 1936 do 1 października 1941

Gen. dr Roman Górecki urodził się 27 sierpnia 1889 r. Był legionistą i piłsudczykiem, a także najdłużej urzędującym prezesem w historii BGK – od 1927 do września 1941 r. do 30 czerwca 1942 r. (już na emigracji).

 W odrodzonym Wojsku Polskim kierował m.in. sekcjami gospodarczą i budżetową Ministerstwa Spraw Wojskowych oraz w latach 1921–1922 był szefem Wojskowej Kontroli Generalnej. Od maja 1924 r., już jako generał brygady, pełnił obowiązki szefa Korpusu Kontrolerów, a od lipca 1926 r. do 14 lipca 1927 r. był zastępcą wiceministra spraw wojskowych – szefa Administracji Armii.

W grudniu 1926 r. na wniosek wiceprezesa WKS Legia płk. Wasseraba, jednego z przyszłych dyrektorów BGK, gen. Górecki został wybrany na prezesa klubu. W kwietniu 1927 r. jako prezes Polskiej Ligi Piłki Nożnej zorganizował pierwsze ligowe rozgrywki o mistrzostwo Polski, co uznawane jest za początek obowiązującego do dziś modelu wyłaniania mistrza Polski w grach zespołowych. To dzięki niemu – zajmującemu już stanowisko prezesa BGK – zakończyła się budowa stadionu WKS Legia.

W latach 1928–1931 pełnił funkcję prezesa Polskiego Touring Klubu, organizacji oficjalnie reprezentującej polską turystykę na forum międzynarodowym. W 1928 r. z inspiracji marszałka Piłsudskiego powołał do życia Federację Polskich Związków Obrońców Ojczyzny (FPZOO), największą w kraju organizację kombatancką, której komendantem był aż do śmierci. Założył też polską sekcję Międzynarodowej Federacji Byłych Kombatantów (FIDAC – Fédération Interalliée des Anciens Combattants), w której pełnił funkcję prezesa w latach 1932–1933 i 1937–1938, a od 1938 r. był jej prezesem honorowym. W latach 1932–1939 był również prezesem powstałego w 1922 r. Związku Oficerów Rezerwy Rzeczypospolitej Polskiej, wchodzącego w skład FPZOO. Oprócz tego gen. Górecki przewodniczył w latach 1929–1930 Lidze Morskiej i Rzecznej.

Podkreślał, że pracownicy BGK nie są zwykłymi pracownikami i nie mogą traktować siebie „jako zwyczajnych pracowników w długim szeregu urzędników bankowych, zapatrzonych w pensje, bilanse i tantiemy”. Apelował o traktowanie obowiązków zawodowych jako rodzaju pełnej poświęcenia patriotycznej służby na rzecz wspólnego dobra, jakim była „Najjaśniejsza Rzeczpospolita Polska”. Wzywał, by nie zapominać, „że my jesteśmy dla społeczeństwa, a nigdy na odwrót”.

Na swojej pierwszej konferencji prasowej w lutym 1928 r. w gmachu centrali BGK gen. Górecki wypowiedział znamienne słowa, które de facto były misją ówczesnego Banku: „Pojęcie zysku w BGK nie może być identyczne z pojęciem zysku w innej instytucji finansowej, bo BGK nie jest instytucją, która by pracowała na zysk. Zysk Banku – to postęp ogólny w życiu gospodarczym Polski”.

W maju 1933 r. jako prezes BGK i FIDAC odwiedził USA, gdzie spotkał się m.in. z prezydentem Franklinem Delano Rooseveltem, sekretarzami stanu, skarbu i wojny oraz prezesami największych banków.

Od 13 października 1935 r. do 15 maja 1936 r. gen. Górecki był ministrem przemysłu i handlu w rządzie premiera Mariana Zyndrama-Kościałkowskiego, żołnierza I Brygady Legionów Polskich, w latach 1930–1934 wojewody białostockiego, w 1934 r. komisarycznego prezydenta Warszawy, ministra spraw wewnętrznych w ustępującym gabinecie Walerego Sławka. Gen. Roman Górecki 1 czerwca 1936 r. powrócił na stanowisko prezesa Rady Nadzorczej i BGK.

Od 17 września 1939 r. gen. Górecki przebywał na emigracji i 6 grudnia 1939 r. stanął na czele Komisji do Uregulowania i Załatwiania Interesów Zagranicznych BGK. Ne emigracji pod kierownictwem Góreckiego Bank prowadził akcję informacyjną i wydawniczą na temat polityki gospodarczej Niemiec w okupowanej Europie ze szczególnym uwzględnieniem Polski. Zorganizowano również wysyłkę paczek dla znajdujących się w niewoli, na emigracji i w kraju pracowników BGK. Zadbano też, aby pracownicy Banku, którzy znaleźli się w Anglii, mieli dostęp do bezpłatnych praktyk w brytyjskich instytucjach finansowych.

We wrześniu 1941 r. gen. Władysław Sikorski odwołał gen. Góreckiego ze stanowiska prezesa BGK. Osiadł w Glasgow, gdzie na miejscowym uniwersytecie zarabiał na życie wykładami z ekonomii gospodarczej i bankowości dla polskich studentów. Zmarł w wieku 57 lat 9 sierpnia 1946 r. w Iscoyd Park w Walii.


Karol Alexandrowicz

Prezes banku od lutego 1943 do 26 marca 1946

Przed wojną był pracownikiem Banku Polskiego i krakowskim adwokatem. Po wybuchu wojny, przez Rumunię i Istambuł dotarł do Londynu. W 1943 powołano go na stanowisko prezesa BGK na wychodźtwie. Nie był nim długo i po zakończeniu wojny już tylko formalnie. W 1951 roku, na zaproszenie Uniwersytetu w Madrasie, Karol Aleksandrowicz wyjechał do Indii. Był jednym z założycieli pierwszego w Indiach wydziału prawa międzynarodowego i konstytucyjnego na uczelni w Madrasie. Co więcej był doradcą rządu i pierwszego premiera niepodległych Indii - Jawaharlala Nehru.

Karol Aleksandrowicz uważany jest za twórcę ważnego w Indiach nurtu zwanego madraską szkołą prawa. Jego teoria była indyjskim wkładem w nową sytuacją postkolonialnego świata, w którym nowe państwa musiały podkreślić swoją równorzędną pozycje z dawnymi potęgami.

Podkreśla tradycję prawa międzynarodowego zakorzenioną w pracach teoretyków prawa naturalnego, takich jak Grotius – tradycję, którą uważał za uniwersalistyczną – w przeciwieństwie do późniejszych teoretyków europejskich, którzy przyjęli eurocentryczne poglądy na prawo narodów. Autor „The Law of Nations in Global History”, która jest zbiorem kilkudziesięciu prac na temat teorii, praktyki i historii prawa międzynarodowego oraz zagadnień natury politycznej powstałych w okresie 1951-1975. Tematyka jest obszerna: prawo narodów z czasów antycznego Rzymu, średniowiecznego Imperium Mongołów czy kolonialnych Indii, Chin, Izraela, Tybetu czy państw Afryki. Ich autorem jest zmarły w 1975 r. w Londynie prof. prawa międzynarodowego i jego historii Charles Henry Alexandrowicz, pionier nowatorskiego i krytycznego podejścia do zagadnień prawa międzynarodowego, w latach 50- i 60-tych XX w.


Edward Lipiński

Prezes banku od kwietnia 1946 do 1 lipca 1948

Był prezesem w okresie, w którym BGK w dynamiczny sposób odbudowywał swoją przedwojenną pozycję. Odwołanie prezesa Lipińskiego w 1948 r. ze stanowiska było wynikiem decyzji ówczesnych władz o likwidacji BGK, do czego z formalnego punktu widzenia nigdy nie doszło.

Urodzony 18 października 1888 roku w Nowym Mieście nad Pilicą, studiował na uczelniach niemieckich (Lipsk) i szwajcarskich (Zurych).

W 1928 r. założył Instytut Badania Koniunktur Gospodarczych i Cen, którym kierował do 1939 r. Od 1929 r. profesor zwyczajny Szkoły Głównej Handlowej i redaktor naczelny „Ekonomisty”. W czasie okupacji niemieckiej (1939–1945) brał udział w tajnym nauczaniu ekonomii i współpracował z Departamentem Pracy Delegatury Rządu Londyńskiego i Biurem Studiów Armii Krajowej. Kierował Instytutem Gospodarki Narodowej w latach 1945–1949. Twórca Szkoły Głównej Planowania i Statystyki i jej profesor od 1949. Od 1949 r. także pracownik Uniwersytetu Warszawskiego. W 1952 r. zostaje członkiem Polskiej Akademii Nauk. Po zmianie w pierwszej połowie lat pięćdziesiątych nazwy SGH na SGPiS nie dostaje zgody na prowadzenie tam wykładów i przenosi się na Uniwersytet Warszawski, gdzie w 1954 r. zostaje dziekanem Wydziału Ekonomii Politycznej oraz kierownikiem Katedry Historii Myśli Ekonomicznej. W ramach politycznych represji zostaje w 1955 r. z UW zwolniony. Założyciel Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego i jego prezes w latach 1945–1965. Był członkiem: Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Polskiej Akademii Nauk, francuskiej Akademii Nauk Moralnych i Politycznych (fr. Academie des sciences Morales et Politique), Międzynarodowego Instytutu Statystycznego, członkiem-korespondentem British Academy i honorowym prezesem Międzynarodowej Asocjacji Nauk Ekonomicznych (fr. Assotiation Francaisee des Sciences Economique).

Po zakończeniu II wojny w latach 1945-1946 zostaje prorektorem SGH oraz rektorem łódzkiej filii tej uczelni, zakłada też Polskie Towarzystwo Ekonomiczne, którego prezesem jest do 1965 r., a po 1965 r. prezesem honorowym. W latach 1945-1946 jest jednocześnie dyrektorem Departamentu Ekonomicznego w Ministerstwie Przemysłu i kieruje pracami Instytutu Gospodarki Narodowej. Wstępuje też do działającej w pierwszych latach powojennych PPS, a po zjednoczeniu jej z PZPR zostaje tej partii członkiem.  W 1947 r. zostaje profesorem zwyczajnym i kontynuuje działalność dydaktyczną na SGH oraz uczestniczy w pracach Doradczej Komisji Ekonomicznej Centralnego Urzędu Planowania. W 1952 r. zostaje członkiem Polskiej Akademii Nauk. Po zmianie w pierwszej połowie lat pięćdziesiątych nazwy SGH na SGPiS nie dostaje zgody na prowadzenie tam wykładów i przenosi się na Uniwersytet Warszawski, gdzie w 1954 r. zostaje dziekanem Wydziału Ekonomii Politycznej oraz kierownikiem Katedry Historii Myśli Ekonomicznej. W ramach politycznych represji zostaje w 1955 r. z UW zwolniony. Po październikowej odwilży w 1956 r. wraca na SGPiS, gdzie obejmuje katedrę Historii Myśli Ekonomicznej. W latach 19578-1971 był wiceprzewodniczącym coraz mniej wygodnej dla władz Rady Ekonomicznej przy Radzie Ministrów.

Od wczesnych lat młodzieńczych włączał się w działania PPS-Lewicy, a następnie utrzymywał bliskie kontakty z PPS-Frakcją Rewolucyjną. Po II wojnie światowej wstępuje do PZPR, lecz funkcjonuje na jej marginesach. W latach 1956–1959 należał do Klubu Krzywego Koła, a od 1956 do 1962 był wiceprzewodniczącym Rady Ekonomicznej przy Prezesie Rady Ministrów. Sygnatariusz Listu 34, Memoriału 59 i Listu 14. Współzałożyciel Komitetu Obrony Robotników, a następnie Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR”, którego proklamację ostatecznego rozwiązanie odczytał osobiście na I Krajowym Zjeździe Delegatów NSZZ „Solidarność” 23 września 1981 roku. Członek założyciel niezależnego Towarzystwa Kursów Naukowych. Członek Komisji Helsińskiej.

Jego życie to przykład nieprawdopodobnej aktywności społecznej i naukowej z zakresu ekonomii. W tej ostatniej dziedzinie był uznanym autorytetem z teorii ekonomii, zagadnień koniunktury, polityki ekonomicznej i historii myśli ekonomicznej. Opisał m.in. teorię równowag cząstkowych. W ujęciu prof. Lipińskiego ekonomia miała być dyscypliną wrażliwą na jej społeczny wymiar. Jak sam mawiał „pracę naukową uważałem zawsze za środek naprawiania życia”. Był przeciwnikiem państwowej formy własności, stawiając na samorządność załóg pracowniczych w przedsiębiorstwach z silna pozycja menadżerów. Obok systemu motywacji materialnej postulował stworzenie systemów motywacji natury moralnej, jako wzajemnie się uzupełniających czynników w procesie wyzwalania kreatywności wśród pracowników.


Jan Wojnar

Prezes banku od lipca 1948 do 15 października 1949

lata 1989-1998

Czesław Gawłowski

Prezes banku od 1 listopada 1989 do 21 lipca 1991

Absolwent ekonomii na SGH w Warszawie i doktor nauk ekonomicznych. Organizator procesu reaktywowania Banku Gospodarstwa Krajowego w 1989 r. Był autorem pierwszych po wojnie regulacji w zakresie obrotu papierami wartościowymi, oraz organizator pierwszych emisji obligacji Skarbu Państwa w III Rzeczpospolitej. Później także  prezes KFK S.A., doradca prezesa BGK w 2005 i w latach 2011 – 2017. Organizator i pierwszy prezes Fundacji im. J. K. Steczkowskiego.

Pomysł „uaktywnienia” BGK zgłosił ówczesny  minister finansów Andrzej Wróblewski (od 14 października 1988 do 12 września 1989 r.) w listopadzie 1988 r. W treści decyzji Ministra Finansów z 1 czerwca 1989 r. o „uaktywnieniu” BGK znalazło się powołanie etatowego Dyrektora Banku (został nim Czesław Gawłowski), przekazanie Dyrektorowi Banku „ramowego zlecenia dotyczącego nowych czynności”, przekazanie z rezerwy Rady Ministrów 200 mln zł „na zagospodarowanie banku” oraz „wyznaczenie na tymczasową siedzibę banku trzech pomieszczeń w gmachu przy ul. Świętokrzyskiej 12” (siedziba Ministerstwa Finansów).


Mariusz Stolarz

Prezes banku od 25 października 1991 do 30 września 1993


Danuta Chmielewska

P.o. prezesa od 1 września 1993 do 24 lutego 1994, prezes banku od 25 lutego 1994 do 30 czerwca 1996


Waldemar Nowak

Prezes banku od 1 lipca 1996 do 12 lutego 1997


Danuta Chmielewska

Prezes banku od 13 lutego 1997 do 25 lutego 1998

1998-2009

Ryszard Pazura

Prezes banku od 1 marca 1998 do 30 września 2002


Witold Koziński

Prezes banku od 21 października 2002 do 31 stycznia 2004


Andrzej Dorosz

Prezes banku od 1 lutego 2004 do 16 maja 2006


Wojciech Kuryłek

Prezes banku od 11 lipca 2006 do 24 maja 2007


Ireneusz Fąfara

P.o. prezesa od 24 maja 2007 do 25 lipca 2007, prezes banku od 26 lipca 2007 do 23 października 2009

2009-obecnie

Tomasz Mironczuk

Prezes banku od 23 października 2009 do 20 kwietnia 2011


Dariusz Daniluk

Prezes banku od 20 kwietnia 2011 do 14 czerwca 2013


Dariusz Kacprzyk

Prezes banku od 14 czerwca 2013 do 7 marca 2016


Mirosław Panek

P.o. prezesa od 8 marca 2016 do października 2016


Beata Daszyńska-Muzyczka

Prezes banku od 9 grudnia 2016 do teraz

Beata Daszyńska-Muzyczka jest związana z sektorem bankowym od ponad 25 lat. W latach 1994–2016 pracowała w Banku Zachodnim WBK (obecnie Santander Bank Polska). Zarządzała wieloma obszarami, w tym między innymi wdrożeniami strategicznych projektów, jak nowy model oddziału, czy bankowość elektroniczna MiniBank24. Odpowiadała za restrukturyzację i optymalizację procesów bankowych. Kierowała Obszarem Logistyki i Nieruchomości, pełniła także funkcję przewodniczącej rady nadzorczej spółki BZ WBK Nieruchomości. Odpowiadała za projekt transformacji kultury organizacyjnej „Bank Nowej Generacji”. Pełniła też funkcję dyrektora Obszaru Partnerstwa HR. Od 2015 r. była członkiem Zarządu BZ WBK.

Beata Daszyńska-Muzyczka jest 20. prezesem BGK od powstania banku niemal 100 lat temu. Wraz z pozostałymi członkami zarządu przygotowała i zrealizowała czteroletnią strategię 2017 - 2020, która pozwoliła bankowi mocniej skoncentrować się na kluczowych obszarach działalności: finansowaniu i mobilizacji kapitału dla inwestycji, eksportu i rozwoju przedsiębiorstw, wspieraniu zrównoważonego rozwoju, a także na sprawnym dystrybuowaniu funduszy unijnych. W ciągu czterech lat możliwości mobilizowania przez BGK kapitału dla rozwoju gospodarczego wzrosły pięciokrotnie. Dodatkowo bank, realizując nową strategię, wzmacniał aktywność poza granicami Polski i otworzył przedstawicielstwa zagraniczne: w Londynie, Brukseli, Frankfurcie i Amsterdamie. Kolejne są planowane w Stanach Zjednoczonych oraz w Azji.

Zarząd BGK przygotował kolejną strategię na lata 2021-2025. Jej filary biznesowe to: zrównoważony rozwój, zaangażowanie społeczne, współpraca międzynarodowa oraz biznes. Jak mawia Beata Daszyńska-Muzyczka „naszą ambicją jest inspirować, wskazywać drogę i być liderem w programach na rzecz zrównoważonego rozwoju społecznego i gospodarczego”

Prezes Daszyńska-Muzyczka jest pomysłodawczynią i inicjatorką powołania najważniejszego przedsięwzięcia finansowego w Europie Środkowo-Wschodniej – Funduszu Inicjatywy Trójmorza i od 2019 r. pełni w nim funkcję przewodniczącej rady nadzorczej. Celem Funduszu jest rozwój infrastruktury w państwach regionu Trójmorza poprzez finansowanie projektów transportowych, energetycznych i cyfrowych, co będzie wspierać integrację i spójność gospodarczą całej UE.

Jest także pomysłodawczynią realizowanej przez BGK inicjatywy 3W: woda, wodór, węgiel. Inicjatywę zainaugurowała w sierpniu 2021 roku podczas Kongresu „3W: woda, wodór, węgiel”, zorganizowanego po raz pierwszy podczas IV Forum Wizja Rozwoju w Gdyni.

Sam bank stał się jedną z dziesięciu najlepiej ocenianych firm w Polsce w Rankingu Firm Odpowiedzialnych Społecznie, czterokrotnie zdobył tytuł TOP Employer.

Beata Daszyńska–Muzyczka jest członkinią Kolegium Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do spraw Polityki Międzynarodowej, która wchodzi w skład Biura Polityki Międzynarodowej KPRP. Jest także członkinią kapituły Nagrody Gospodarczej Prezydenta RP i przewodniczącą rady programowej Federacji Przedsiębiorców Polskich. Zasiada w kapitule rady Nagrody Gospodarczej Forum Wizja Rozwoju, w radzie programowej Kongresu ICAN Management Review, a także Radzie Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu.

Uhonorowana wieloma nagrodami, m.in. Nagrodą Prometejską im. prezydenta Lecha Kaczyńskiego, tytułem Bankowego Menedżera Roku 2018 przez Gazetę Bankową, znalazła się także w Top 10 Polskich Menedżerek magazynu Forbes. Uznana przez Federację Przedsiębiorców Polskich za Osobowość Gospodarczą Roku 2021. W tym samym roku odznaczona przez Prezydent Estonii Kersti Kaljulaid Orderem Krzyża Terra Mariana za wkład w pogłębianie przyjaznych relacji z Estonią poprzez zaangażowanie w budowę Inicjatywy Trójmorza.

Absolwentka uczelni ekonomicznych o specjalności zarządzanie finansami przedsiębiorstw oraz Advance Leadership Programme w ICAN Institute. Ukończyła także studia na Uniwersytecie w Cambridge-Judge Business School.

Prywatnie miłośniczka lotnictwa, z dyplomem mechanika osprzętu lotniczego, w trakcie uzyskiwania licencji pilota.