Lata do 1989

Po roku 1949 liczba pracowników zatrudnionych w BGK systematycznie malała. 1951 r. – 230/150 osób, 1955 r. – 77 osób, 1957 r. – 53 osoby, 1962 r. – 29 osób. Zadania BGK w okresie 1949 - 1989 stawały się do tego stopnia marginalne, że w latach 80-tych w BGK zatrudnionych było zaledwie trzech pracowników, urzędujących w siedzibie Ministerstwa Finansów. 26 czerwca 1961 r. wszedł w życie nowy statut BGK. Zakres działań banku obejmował czynności o charakterze likwidacyjno-windykacyjnym oraz zadania zlecane przez Ministra Finansów. Bankiem kierował mianowany przez Ministra Finansów dyrektor i jego zastępca.

Przed 1 czerwca 1989 r. „aktywa” BGK sprowadzały się do nieobsadzonej, społecznej funkcji dyrektora banku oraz dwóch szaf z dokumentami w podziemiach Banku Handlowego w wieżowcu przy ul. Chałubińskiego 8 w Warszawie.

1 czerwca 1989 r. decyzją Ministra Finansów „o uaktywnieniu” BGK powołany został etatowy dyrektor banku - Czesław Gawłowski, który w listopadzie tego samego roku został prezesem BGK.

28 lipca 1989 r. Na mocy zarządzenia Ministra Finansów wszedł w życie nowy statut BGK. Głównym zadaniem reaktywowanego BGK było finansowanie „efektywnych inwestycji podejmowanych przez wszelkie podmioty gospodarcze”, „tworzenie nowych podmiotów gospodarczych” oraz finansowanie „przedsięwzięć o podwyższonym stopniu ryzyka”. BGK uzyskał również m.in. prawo do obrotu i emisji papierów wartościowych w imieniu i na rachunek Skarbu Państwa. W nowy zakres działalności reaktywowanego BGK weszła ponadto administracja funduszami powierzonymi przez organy państwowe i osoby prawne oraz prawo tworzenia spółek prawa handlowego i cywilnego oraz spółdzielni.

Pod koniec 1989 r. w BGK na 35 etatach zatrudnionych było 42 pracowników. W 1990 r. BGK przeniósł się do pomieszczeń wynajętych w PKiN. W 1997 r. bank odzyskał swoją historyczne siedzibę przy Al. Jerozolimskich 7.