Budownictwo mieszkaniowe było obok kredytowania rozwoju przemysłu najważniejszym zadaniem BGK. Problem mieszkaniowy w II RP traktowany był zarówno w kategoriach społecznych, jak również jako jeden ze strategicznych celów wewnętrznej polityki państwa. Wynikało to z ogromu wojennych zniszczeń i wcześniejszych zaniedbań z okresu zaborów. Oblicza się, że podczas działań wojennych zniszczeniu uległo niemal 1.800.000 budynków mieszkalnych. Głód mieszkaniowy społeczeństwa ekonomicznie zniszczonego skutkami wojny oraz kryzysem finansowym z lat 20-tych nie mógł być rozwiązany tylko przy pomocy oddolnej inicjatywy społecznej w rodzaju spółdzielni mieszkaniowych, czy indywidualnych inwestycji. 

Obowiązek rozwiązania tego problemu wzięło na siebie również państwo. BGK jako instytucja obsługująca państwowe fundusze był głównym źródłem dopływu kapitału na rynek budownictwa mieszkaniowego. Kredyty budowlane udzielane przez BGK w okresie międzywojennym były drugą co do wielkości po finansowaniu instytucji i przedsiębiorstw państwowych sferą kredytowej aktywności BGK. Kredytowanie budownictwa, poza zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych, traktowane było również jako jedno z narzędzi pobudzania gospodarczej koniunktury. W 1934 r. Komitet Ekonomiczny Rady Ministrów powołał do życia sp. z o.o. Towarzystwo Osiedli Robotniczych. Największymi udziałowcami spółki był BGK i administrowany przez bank od 1936 r. Fundusz Pracy. Statutowym celem TOR była budowa i eksploatacja mieszkań, przeznaczonych dla pracowników o średnim i niższym uposażeniu, ze szczególnym uwzględnieniem robotników. Kredytów na budowę mieszkań udzielał BGK z lokaty Funduszu Pracy oraz częściowo z administrowanego przez BGK Państwowego Funduszu Budowlanego.  

Największym osiedlem mieszkaniowym TOR, którego budowa rozpoczęła się w 1935 r., było „wzorcowe osiedle” im. S. Żeromskiego na warszawskim Kole, powstałe obok wystawowego osiedla domków jednorodzinnych BGK z 1935 r. Do wybuchu wojny pod marką TOR wybudowano w całym kraju ok. 9 tys. mieszkań.

Na warszawskim Kole 10 maja 1935 r. otwarto zorganizowaną BGK wystawę budowlano-mieszkaniową. W uroczystym otwarciu wystawy uczestniczył m.in. prezydent RP prof. I. Mościcki i premier Prystor. Na wystawę składało się gotowe do zamieszkania osiedle mieszkaniowe, składające się z zespołu dwudziestu domów jednorodzinnych, sześciu bliźniaków i dwóch szeregowców. Znajdują się w nich mieszkania kompletnie wyposażono w meble i niezbędne sprzęty. Przed otwarciem wystawy teren pod nią został rozparcelowany, uzbrojony, z doprowadzoną linią tramwajową. Projekty domów i wnętrz pochodziły z dwóch konkursów architektonicznych, ogłoszonych przez BGK w 1933 r. Wszystkie prace na nich przez BGK nagrodzone i zakupione znalazły się w wydanym przez BGK w 1934 r. „Katalogu typowych domów dla drobnego budownictwa mieszkaniowego”. Do katalogu dołączono również rysunki różnego rodzaju mebli, które po wycięciu miały służyć do wizualizacji różnych sposobów aranżacji przedstawionych na planach wnętrz. Po zamknięciu trwającej do września 1935 r. wystawy do domów wprowadzili się pierwsi lokatorzy. Korzystnych kredytów na zakup domów udzielał BGK.

BGK i budownictwo mieszkaniowe w II RP to pożyczki budowlane na sumę 744 mln zł. oraz 40 mln zł. na inwestycje Towarzystwa Osiedli Robotniczych, którego BGK był jednym z udziałowców. Dzięki temu do końca 1938 r. wybudowano w kraju 156 tys. 432 mieszkania z 412 tys. 587 izbami.